Wie dorst Valdemar

Een gedicht van Tonnus Oosterhoff

Laatst zei iemand tegen me dat Tonnus Oosterhoff nog de enige Nederlandstalige dichter is van wie hij ongezien een nieuwe bundel zou kopen. Waarop ik begrijpend knikte. Uit de bundel Ja Nee (2017):

Wie dorst Valdemar op zijn sterfbed bijten?
Wiemand? Ja. Nee toch.
Wiemand de heimelijke reus, Wiemand de hünenmensch.
(Iemand moest het doen!) Natuurlijk beet hij
en vanzelfsprekend sloeg de ander hem toen dood.
Dus tegen je uitdrukkelijke wens ben je gestorven,
Valdemar, Wiemand.
Je bent gestorven en je wordt begraven
en toen werd je helemaal niet begraven.
De begrafenisondernemer sloop er met de kas vandoor
en de steenhouwer ging bankroet.

Nee.
Ja.
Weet ík waar de lichtknop zit!
Waarne
waar nee de waarnee.

Reuzenepiek. Absurde humor. Uitmondend in een melopeetje. Nuchter zou ik dit vers niet willen noemen, maar plezier geeft het wel.