Tussen de gebeurtenissen

Observaties van Martin Reints

Bracht de middag aangenaam door: in de zon, met een biertje & de bundel Tussen de gebeurtenissen (2000) van Martin Reints.

Treffende omslagfoto van rijen lege klapstoeltjes, die deel uitmaken van wat Reints in het gedicht ‘Verlaten toneel’ een ‘landschap zonder fouten’ noemt, ‘zonder agenda’.

Reints observeert, zowel buiten- als binnenwereld, en beschrijft, nauwgezet. Regelmatig laat hij zijn gedachten over wat en hoe hij observeert de vrije loop. Vooral die gedichten vind ik sterk.

Hoewel hij weet dat alle waarneming subjectief is probeert Reints toch, door terug te keren ‘naar het begin van het denken / dat zelf eigenlijk nog geen denken is’, glimpen op te vangen van de ware gedaantes van dingen.

Een vers uit deze bundel:

VOORBIJGANG

Ik was gaan liggen in mijn kamer
omdat ik in mijn kamer was
en kennelijk wilde liggen

na een tijd gingen mijn ogen dicht
en het lukte me de vreemde stemmen in mij
met mijn eigen stem te overstemmen

ik was me los gaan roepen van de voorwerpen en
de nabootsingen van voorwerpen en de nabootsingen van
nabootsingen om me heen

die nog werden belaagd door voorbijgang
maar die ik al niet meer zag
nu ik ze niet meer kon zien

toen gebeurde dat ik in mezelf mezelf tot zwijgen bracht

er was geen traagheid van zinnen meer
en niets weerstond nog de granietstilte van de sterrenhemel

ik was niet meer ergens