Huilende Joshua tree

Ecogedicht van Cynthia Anderson

Ecopoëzie. Is dat nou een genre of niet? Daarover zijn de geleerden het nog niet eens. Wat veel ecogedichten beslist gemeenschappelijk hebben, is dat ze zich voltrekken tegen het decor van een leefomgeving die snel en drastisch verandert.

Cynthia Andersons gedicht ‘Joshua Tree Weeping’, dat is opgenomen in Fire and Rain: Ecopoetry of California, is daar een voorbeeld van. De Yucca brevifolia, alias Joshua tree, die alleen in het zuidwesten van de VS voorkomt, wordt door de klimaatverandering met uitsterven bedreigd. De grond wordt hem te heet onder de voeten, maar hij kan er niet vandoor.

HUILENDE JOSHUA TREE
Naar een foto van Beth Moon

Shoshone’s noemen ze wicobah,
geknakten. Ze bezwijken gauw,
onder de last van zware takken
die knakken bij een kritische massa.
Maar dit rituele offer is niet de reden
waarom de Joshua tree huilt -
dat is de naderende genadeslag,
het verdwijnen van soorten door klimaat-
verandering - te veel hitte,
te weinig regen, verstikkende smog.
Er is geen discussie - de wetenschap
zegt dat de meeste woestijnbossen
nog deze eeuw het hoekje om zullen gaan,
dat er niets kan worden gedaan. Hier
en daar bedraagt de kindersterfte
al honderd procent. Maar zolang
de verweerde stam rechtop
blijft staan, laat deze boom de zon
plukjes puntige bladeren veranderen
in zilver. Zo zal hij waarschijnlijk
worden herinnerd - niet gesneuveld,
niet gekromd van verdriet.

Een choquerend gedicht. Niet alleen omdat er een plantensoort naar de verdommenis wordt geholpen, maar ook vanwege de gelatenheid waarmee kennelijk het moment wordt afgewacht, waarop de wilde Yucca brevifolia zijn laatste adem zal uitblazen.

‘Joshua Tree Weeping’, Beth Moon