Herderslied

De herstart van George Oppen

Na publicatie van zijn eerste dichtbundel in 1934 hield George Oppen op met het schrijven van poëzie. Hij was in die tijd overtuigd marxist en lid van de Amerikaanse Communistische Partij. Hij zag het nut van poëzie niet in voor de zaak waar hij voor stond en wilde ook niet het soort gedichten schrijven – socialistisch realistisch – waar de Partij om vroeg.

Maar vijfentwintig jaar later hervond Oppen, die intussen de Communistische Partij had verlaten, zijn vertrouwen in de poëzie en begon weer met het schrijven van gedichten. Het was hem ditmaal vooral te doen om een verkenning van de mogelijkheden van poëtische taal en niet zozeer om het opbouwen van een oeuvre. Hij had zijn zinnen gezet op de deconstructie van sleetse discoursen en het onder woorden brengen van waarheid.

In 1962 publiceerde Oppen zijn tweede bundel, The Materials, die opent met het gedicht ‘Eclogue’, waarin mens tegenover natuur wordt gezet.

HERDERSLIED

De pratende mannen
In het midden van de kamer. Ze hebben meer gezegd
Dan ze van plan waren.

Pinpointend in het rumoer
Van de woonkamer

Een aanval
Op het rustige continent.

Achter het raam
Vlees en rots en honger

Losjes in de nachtelijke lucht
Verhard in de aarde

Uit zichzelf weer naar de zon draaiend, kleine
Vegetatieve bladeren
En stengels buiten

Plaatsgrijpend – O kleintjes,
Om geboren te zijn!

Gewoonlijk wordt in herdersliederen het landleven bezongen, dat zorgeloos zou zijn en onbedorven. Maar Oppen doorkruist de idylle door harde realiteit te schetsen: mensen hebben zich achter glas verschanst voor de natuur, die zij in hun exploitatiedrang zullen blijven attaqueren. En uit de typering ‘vlees en rots en honger’ kan worden afgeleid dat ook de natuur niet een en al lieflijkheid is. Toch schaart Oppen zich aan de zijde van Moeder Natuur, die hem in al haar variatie, noodzakelijkheid en eigenzinnigheid blijft verbazen. De toegezwaaide lof in de laatste strofe doet wél denken aan een herderslied. Wat een terugkeer naar de poëzie!

• Oppen, G. (2002). New Collected Poems. New Directions.

George Oppen, ca. 1960

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s