Telescoop

Louise Glück: als je vergeet waar je bent

Totaal opgaan in een bezigheid is iets wat we allemaal uit eigen ervaring kennen. We hebben er dan ook woorden voor. Wie heeft zichzelf nog nooit verloren in werk of een hobby? Waarneming en beleving van ruimte en tijd nemen dan een andere aard aan, de afstand tot dat waar je mee bezig bent verkleint zich en je wordt als het ware wat je doet.

In het gedicht ‘Telescope’, uit de bundel Averno (2006), brengt Louise Glück deze ervaring onder woorden.

TELESCOOP

Er is een moment nadat je je oog hebt afgewend
waarin je vergeet waar je bent
omdat je, ogenschijnlijk,
ergens anders was, in de stilte van de nachthemel.

Je bent niet meer hier op de wereld.
Je bent op een andere plek,
een plek waar het menselijk leven geen betekenis heeft.

Je bent geen voortbrengsel in een lichaam.
Je bestaat zoals de sterren bestaan,
deelt in hun stilte, hun onmetelijkheid.

Dan ben je weer terug op aarde,
's nachts, op een kille heuvel,
en haalt de telescoop uit elkaar.

Achteraf realiseer je je
dat niet het beeld vals is
maar de samenhang vals is.

Je ziet weer hoe ver weg
elk ding is van elk ander ding.

Boem. Na de laatste strofe sta je weer met beide benen op de grond. Andere, metaforische lezingen van dit vers zijn: jezelf verliezen in poëzie of een relatie met een ander. In het laatste geval neigt het vers hier en daar – ‘Je bestaat zoals de sterren bestaan’ – naar edelkitsch. Maar ook dan zijn de slotwoorden ongemeen ontnuchterend.

Louise Glück, ca. 1970

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s