Eenzaam

Meditatief ritme van Louise Glück

Zo’n dag waarop het weer je binnenhoudt. Smerig weer. Storm. De hele dag de lampen aan. Je probeert te volgen wat er buiten gebeurt, voelt je van God en iedereen verlaten. Louise Glück schreef er een gedicht over, ‘Solitude’, dat is opgenomen in A Village Life (2009).

EENZAAM

Het is erg donker vandaag; vanwege de regen
is de berg niet zichtbaar. Het enige geluid
dat van de regen, die het leven ondergronds drijft.
En met regen komt kou.
Vanavond zal er geen maan of ster zijn.

De wind wakkerde vannacht aan
en teisterde de hele ochtend het koren –
rond het middaguur zwakte hij af. Maar de storm hield aan
en doordrenkte de droge velden, zette ze onder water -

De wereld is verdwenen.
Er valt niets te zien, alleen de regen,
blinkend op de donkere ramen.
Dit is de rustplaats, waar niets beweegt –

Nu keren we terug naar wat we waren,
dieren in duisternis,
zonder taal of inzicht -

Niets bewijst dat ik leef.
Er is alleen regen, de regen is eindeloos.

Een vers over een in zichzelf gekeerde wereld, waarvan Glück knap het meditatieve ritme heeft weten te vangen.

Louise Glück, ca. 1980

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s