Brief aan een jonge dichter

Wenken van Joe Wenderoth

Veel dichters schreven er eentje: een brief of bericht in verzen aan een jongere collega. Ikzelf ook. Je zou het haast een genre kunnen noemen. Ik hou ervan. In zo’n brief of bericht laat de oudere dichter zijn kunsten en poëtica zien.

Die van Joe Wenderoth is opgenomen in If I Don’t Breath How Do I Sleep (2014):

BRIEF AAN EEN JONGE DICHTER

Geen heldhaftigheid,
geen mededogen,
vernuft, stijl.

Interesseert niemand.

Geen grappen.
Weg met dat toontje.
Dat toontje zit tjokvol rotgrappen.
Laat ze wegrotten.
Laat ze dichter en dichter bij onhoorbaar komen –
dichter en dichter bij een stille rottende massa.

Zie je wel.

De laatste witregel, na ‘stille rottende massa’, vormt de kern van dit gedicht. Daar gebeurt het. Ook de slotregel duwt je weer terug naar die luwte, waarin je als lezer tevens de gelegenheid krijgt om stil te staan bij wat er zich zojuist heeft voltrokken.

In dit gedicht wordt de werking van poëzie aan de orde gesteld evenals, op fundamenteler niveau, de vraag naar wat poëzie is. Zaken waarin iedere jonge dichter zich dient te verdiepen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s